Antalya’da iki gün önce gerçekleştirilen ve Cumhurbaşkanı, hükümet temsilcileri ile ana muhalefet kanadının yoğun diplomatik temaslarla öne çıkardığı zirve, Kuzey Kıbrıs kamuoyunda farklı bir tartışmayı da beraberinde getirdi. Kamuoyunda “N82 kodu” uygulamasıyla gündeme gelen Senih Çavuşoğlu’nun Antalya’ya girişine izin verilmediği iddiası, siyasi çevrelerde ve sosyal medyada geniş yankı uyandırdı.
Uzun yıllardır akademik ve toplumsal çalışmalarıyla bilinen Çavuşoğlu’nun Türkiye’ye girişinin engellenmesi, ifade özgürlüğü, seyahat hakkı ve demokratik temsiliyet tartışmalarını yeniden gündeme taşıdı. Eleştirilerde, Türkiye’de muhalif kimlikleriyle tanınan gazeteci, yazar ve aydınlara yönelik baskı politikalarının Kuzey Kıbrıslı isimlere kadar uzandığı savunuldu.
Söz konusu diplomasi zirvesinde KKTC bayrağı eşliğinde verilen mesajların, yaşanan bu olay karşısında anlamını yitirdiğini savunan bazı çevreler, “diplomatik temas” söylemleri ile sahadaki uygulamalar arasında ciddi bir çelişki bulunduğunu ileri sürdü. Özellikle Türkiye’ye giriş yasağı uygulanan Kuzey Kıbrıslı aydınların yaşadığı mağduriyetlerin resmi temaslarda gündeme getirilip getirilmediği sorgulandı.
Muhalif kesimler ayrıca, Türkiye’ye giriş yasağına maruz kalan kişilerin sistematik biçimde onur kırıcı muameleye uğradığını, seyahat özgürlüklerinin ihlal edildiğini ve bunun uluslararası hukuk açısından da tartışmalı bir durum yarattığını dile getiriyor. Konuyla ilgili resmi makamlardan ise şu ana kadar kapsamlı bir açıklama yapılmadı.
Öte yandan Cumhurbaşkanlığı makamının göreve gelişinin ilk 100 gününde Türkiye ile yürütülen temasların içeriği de yeniden tartışma konusu oldu. Bazı yorumcular, mevcut yönetimin önceki dönemden farklı olarak “devlet ciddiyeti” vurgusu yaptığını hatırlatarak, buna rağmen ortaya somut sonuç konulamamasını eleştirdi.
Senih Çavuşoğlu’na yönelik uygulamanın ardından gözler şimdi hem KKTC makamlarından hem de Ankara’dan yapılacak olası açıklamalara çevrildi. Kamuoyunda yükselen temel soru ise şu oldu: Diplomatik nezaket ve karşılıklı ilişkiler vurgulanırken, kendi ülkesinin aydınlarının maruz kaldığı bu tür uygulamalara karşı neden güçlü bir diplomatik girişim yapılmadı?