Cumhuriyet Meclisi’nde Telekom protokolü görüşmeleri sırasında Bayındırlık ve Ulaştırma Bakanı Erhan Arıklı’nın “Ankara’da Cumhurbaşkanı Yardımcısı dahil herkesin onayı var” sözleri, kamuoyunda karar süreçlerinin nerede şekillendiği sorusunu yeniden gündeme taşıdı. Muhalefet ve toplumun farklı kesimleri, böylesi stratejik bir anlaşmanın daha Meclis’te tartışılmadan Ankara’da mutabakata bağlanmasının egemenlik ve irade tartışmalarını derinleştirdiğini dile getiriyor.
Protokol metninin Meclis’te değiştirilemeyeceğinin bizzat Bakan tarafından ifade edilmesi ise eleştirilerin merkezinde yer alıyor. Yurttaşlar, yasama organının rolünün “ya kabul ya ret” ikilemine indirgenmesini demokratik süreçlerle bağdaştırmadıklarını belirterek, “Meclis onay makamı değil, müzakere yeridir” görüşünü öne çıkarıyor. Telekom gibi kamusal etkisi yüksek bir alanda toplumsal uzlaşı yerine oldu-bitti algısı yaratılmasının güven erozyonuna yol açtığı ifade ediliyor.
Şeffaflık konusundaki soru işaretleri de tartışmayı büyütüyor. Protokolün içeriğine dair kamuoyuna yeterli ve açık bilgi verilmemesi, ekonomik ve yönetsel sonuçlarının belirsiz kalması eleştirilirken, kararın aceleyle geçirilmek istenmesi “neden şimdi?” sorusunu güçlendiriyor. Sivil toplum temsilcileri ve vatandaşlar, böylesi anlaşmaların geniş katılımlı değerlendirme süreçlerinden geçmesi gerektiğini savunuyor.
“Gündem Saptırma” Suçlaması: Kıb-Tek Tartışması Alevlendi
Genel Kurul’da tansiyonu yükselten bir diğer başlık ise Arıklı’nın Kıb-Tek ve Sayıştay denetimleri üzerinden muhalefete yönelttiği suçlamalar oldu. 2015’te Sayıştay’ın Kıb-Tek’e alınmadığı iddiasını gündeme taşıyan Arıklı, geçmiş yönetimlere “Ne saklandı?” sorusunu yöneltti. Bu çıkış, Meclis’te sert atışmalara yol açarken eski denetim tartışmalarını da yeniden alevlendirdi.
Ancak kamuoyunun bir bölümü, güncel Telekom protokolü gibi kritik bir mesele görüşülürken geçmiş dosyaların açılmasını “gündem saptırma” olarak değerlendiriyor. Yurttaşlar, “Bugünün sorunu Telekom anlaşması; geçmiş polemiklerle asıl tartışma gölgeleniyor” görüşünü dile getiriyor. Bu yaklaşımın, hesap verebilirlik yerine siyasi polemik üretmeye hizmet ettiği eleştirisi yapılıyor.
Toplumda dile getirilen ortak beklenti ise hem Telekom protokolünün hem de kamu kurumlarının denetim süreçlerinin açık, denetlenebilir ve tartışılabilir hale getirilmesi. Vatandaşlar, Meclis’in gerçek bir denetim ve müzakere zemini olması gerektiğini vurgulayarak, siyasi aktörlerden polemik değil çözüm ve şeffaflık talep ediyor. Meclis’teki sert söylemlerin ise uzlaşı kültürünü zedelediği yönünde yaygın bir kanaat öne çıkıyor.