Değişen sadece takvim, sorunların kendisi ise büyüyerek devam ediyor. “Eskisi gibi değil” cümlesi artık bir yakınma değil, acı bir gerçeğin itirafı haline geldi. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde eğitim sistemi, değerleriyle birlikte çözülüyor.
Okullarda öğretmene duyulan saygı ciddi biçimde erozyona uğramış durumda. Öğretmen, sınıfta artık otorite değil; sorgulanan, itibarsızlaştırılan ve çoğu zaman yalnız bırakılan bir figür haline geldi. Öğrencilerin öğretmenlere karşı tutumu her geçen gün daha da hoyratlaşırken, bu tabloya seyirci kalınması sorunu daha da derinleştiriyor.
Akran zorbalığı ise kontrol edilemez bir noktaya ulaştı. Zorbalık artık sadece sözle ya da fiziksel müdahaleyle sınırlı değil; giyim kuşamdan sosyal medya baskısına, dışlamadan psikolojik yıpratmaya kadar birçok boyut kazanmış durumda. Okullar, çocukların güvenle yetiştiği alanlar olmaktan çıkıp sorunların biriktiği mekânlara dönüşüyor.
Madde bağımlılığı ise eğitim sisteminin en karanlık yüzlerinden biri olarak görmezden gelinmeye devam ediyor. Okullarda sigara içen öğrencilere ceza verilmesi bile sorun haline gelmiş durumda. Öğretmen, görevini yaptığı için velilerle karşı karşıya kalıyor; disiplin uygulandığında suçlu ilan edilen yine öğretmen oluyor. Bu çarpık düzen, eğitimi ayakta tutanları sistem dışına itiyor.
Bu yaşananlar medyaya yansıdığında ise asıl mesele konuşulmuyor. Sorunlar çözülmek yerine magazinleştiriliyor, yüzeysel tartışmalarla geçiştiriliyor. Eğitim politikaları yerine algılar, çözüm yerine suçlamalar ön plana çıkıyor. Bedelini ise her zaman olduğu gibi öğretmenler ve çocuklar ödüyor.
Özümüzden uzaklaştığımız her adımda, öğretmenliğin de okulun da mektebin de ruhu kayboluyor. Saygının, terbiyenin ve sorumluluğun yok sayıldığı bir eğitim anlayışıyla sağlıklı bir gelecek inşa edilemez. Eğitim sadece müfredatla değil, değerlerle ayakta durur; o değerler kaybolduğunda geriye sadece boş binalar kalır.